«ΑΥΤΟΣ εγώ λοιπόν και ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!» κατά τον Οδυσσέα Ελύτη από τη «ΓΕΝΕΣΗ» .

---

Πεταχτείτε με μια σκέψη μερικά χιλιόμετρα ψηλά στην στρατόσφαιρα για ν’αντικρύσετε τον Γαλάζιο πλανήτη και την ζωή επάνω του για λίγο. Μοιάζει με κοινότητες από μυρμήγκια που τρέχουν από δω κι από κει, συγκρούονται μεταξύ τους, και ξανά πάλι γύρω γύρω μέσα στις κοινότητές τους.
Κάπου κάπου διακρίνεις και καπνό που σηκώνεται από φωτιά και εκρήξεις, στις πιο σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ τους. Δεν είναι αστείο να βλέπεις μια ανθρωπότητα στο δικό της «σπίτι» να δημιουργεί εδωτερικές πληγές και τραύματα, σα να δημιουργεί ένα καρκίνο που στο τέλος θα σκοτώσει την ίδια… Πάντως είμαι σίγουρος ότι όποιος βρίσκεται εκεί έξω και μας παρακολουθεί θα το διασκεδάζει αφάνταστα βλέποντας μια χαζή ανθρωπότητα να αυτοκαταστρέφεται  αντί να ενωθεί πρός μια κοινή κατεύθυνση, μπροστά, στην πρόοδο, στο μέλλον.
Τουλάχιστον τα μυρμήγκια δεν τρώγονται μεταξύ τους. Μόνο τα «ανώτερα» όντα, οι άνθρωποι το κάνουν.